PL logo EN
Szukaj |
Film konkursowy
Teaser 10 IN OUT FESTIVAL 2016
Reż. Studio Botak

Czytaj więcej
Przegląd filmów konkursowych (1) + spotkanie z artystami / ŁAŹNIA 1
1. Jakub Bielawski, Teatr 1?, 2016 [00:03:22]
 
 
Jakub Bielawski urodził się w 1975 roku w Gdańsku. Studiował wychowanie artystyczne w Olsztynie na Uniwersytecie Warmińsko-Mazurskim. Performer, malarz wykorzystujący swoją muzykę i słowa pisane w wystąpieniach okołoperformerskich. Także autor prac wideo. Jego malarstwo pokazywane było w Olsztynie, Gdańsku, Inowrocławiu i Łodzi. Swoje performance realizował w Gdańsku, Olsztynie, Poznaniu, Ustce, Krakowie, Toruniu i Łodzi. Kilkakrotnie występował na Międzynarodowym Festiwalu Sztuki Performance „Zamek Wyobraźni”. Prowadził trzy galerie: Klosz.art (w Stoczni Gdańskiej), CUUD (w Gdyni-Redłowo), Peryskopy Tradycyjne (w Stoczni Gdańskiej). Publikował wiersze w piśmie literacko-kulturalnym  „Portret”, a także w „Kurierze Nadbałtyckim” i „Mać Pariadce”.
 
 
2. Michał Soja, Zapis z wczoraj, 2015 [00:05:01]
 
Setki bodźców, wielość ról i zadań wpływają na chaotyczny obraz rzeczywistości formujący się w umyśle. Realizacja stanowi analizę percepcji nieuporządkowanej rzeczywistości oraz podejmuje próbę translacji pamięci na formę filmową. Autor zestawia mechaniczne nagrania rejestrujące rzeczywistość z subiektywną formą rysunkową, stanowiącą osobisty zapis przebiegu zdarzeń. Jest to rodzaj wideo-brudnopisu z celową niestarannością utrwalającego fakty i zdarzenia o mało czytelnym znaczeniu. Nerwowość rysunku podkreśla impulsywność, zamierzoną „bezrefleksyjność”. Trudno odnaleźć autora-narratora, ulega on rozpadowi, nie chce i nie jest w stanie zapanować nad strumieniem zdarzeń.

Michał Soja urodził się w 1994 roku w Krakowie. Jest artystą działającym w swoim rodzinnym mieście. Posługuje się głównie eksperymentalną animacją, zajmuje się też sztuką obiektu i instalacją. Działanie twórcze traktuje jako proces poznawczy, który dostarcza nowych punktów widzenia rzeczywistości i sposobów rozumienia jej. Poszukuje własnych metod rejestracji i obserwacji świata. Stara się odtwarzać wrażenie realności i namacalności życia codziennego. Posługuje się formą rysunkową, która stanowi osobistą interpretację rzeczywistości, zestawia ją z materiałem dokumentalnym, mówiącym o wydarzeniach w sposób obiektywny. Obecnie student III roku Malarstwa na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Brał udział w Triennale Rysunku we Wrocławiu w 2016 roku, był nominowany w konkursie Młode Wilki 2015 w Szczecinie, prezentował swoje prace na dwóch wystawach indywidualnych.
 
 
3. Vincent Diderot, Maxiplace, 2015 [00:20:00]
 
Vincent Diderot urodził się w 1980 r. i mieszka w Narbonne. Jego trzeci krótkometrażowy film, „The Revelation”, to jak dotąd jego najbardziej znane dzieło: został zakupiony przez Canal+ i pokazywany na ponad 40 festiwalach na całym świecie, w tym Off-Court Trouville i festiwalach fantastyki należących do sieci Melies (Utopiales, Lund, Fantasia).
 
4. Dariusz Kociński, Places: Baku, 2015 [00:05:14]
 
 
Wideo „Places Baku 2015” to praca stworzona wspólnie z aktorami Lubelskiego Teatru Tańca, podczas pobytu w ramach projektu "Kierunek - wschód, stacja - taniec" w Baku, Azerbejdżan. Wideo jest zapisem zastanej przestrzeni miejskiej wraz z wpisanymi postaciami aktorów, będąc bezpośrednią reakcją na odkrywaną przestrzeń podczas wędrówki po mieście z kamerą. Konstrukcja narracji oparta na poszukiwaniu kontekstu dla ruchu i ciała wpisanego w miejsce oraz jedności nieruchomego kadru filmowego. Wideo opatrzone autorską muzyką tworzy swoistą opowieść o miejscu, będąc jednocześnie dokumentacją pobytu oraz subiektywną reakcją na kulturowo odmienną tkankę miasta.
 
Dariusz Kociński  urodził się w 1974 roku. Dyplom uzyskał na Wydziale Artystycznym UMCS w Lublinie w 1999 roku. Do 2010 roku związany z Galerią Kont w Lublinie (prezentacje na: "Kontperformance", "Videokont", "Artkontakt”, kurator: Zbigniew Sobczuk). Działania artystyczne podejmuje na polu sztuki performance, instalacji dźwiękowych i wideoartu. Twórca muzyki elektronicznej i elektroakustycznej, kompozycji hipotetycznych, muzyki rezonansowej, partytur fonetycznych i rzeźb dźwiękowych. Uczestnik licznych festiwali, m.in.: Festiwal „Breaking News” 2001, Centrum Sztuki Współczesnej, Zamek Ujazdowski w Warszawie; ESAV-Tour Mauran, Tuluza, Francja; „Open City” 2009 w Lublinie; „KODY” 2010 w Lublinie, „WRO Alternative Now” we Wrocławiu, „Mindware” 2011 w Lublinie; „ArtNastup” 2013 we Lwowie, Ukraina, „ArtAttack” 2014 w Tibilisi, Gruzja oraz wystaw w Galerii Białej i Galerii BWA w Lublinie, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, w Arsenale Miejskim we Wrocławiu a także Targów Sztuki w Poznaniu.
 
 
5. IP GROUP, or die, 2015 [00:12:58]
 
 
Anna In to anagram imienia sumeryjskiej bogini wojny i miłości Innany – bohaterki najstarszego mitu, w którym bóg umiera i zmartwychwstaje, negując podział na to, co żywe i martwe. Innana była pierwsza. Na bazie jej historii zaczęły powstawać mity, wierzenia religijne i narracje literackie, na różne sposoby radzące sobie z tragizmem śmiertelności. W inspirowanym mitem Inanny performansie "or die." kobiece ciało zostaje wpisane w zimną i anonimową, monochromatyczną architekturę o charakterze labiryntu. Grawitacja przestaje działać. Czas traci linearność. Morfemy podstawowych dla języka słów układają się w nowe, nierozpoznawalne jeszcze struktury. Mit, tak jak język potrafi amortyzować grozę śmierci. Nie może być tak, żeby nas nie było. Co to znaczy: nie ma?
 
Identity Problem Group to interdyscyplinarny kolektyw artystyczny, łączący sztuki wizualne i performatywne oraz dramaturgię z architekturą, wideo- i soundartem.
IP Group porusza się w obszarze improwizacji z gruntu devised theatre, działań transmedialnych, performance art, instalacji multimedialnych oraz filmu. IP promuje działania z pogranicza sztuki, praktyki i dyskursu teoretycznego, otwierając się na różne dziedziny myśli twórczej i życia codziennego oraz skupiając na procesie twórczym, wyrażanym w pracy metodologicznej, działaniach laboratoryjnych i kreacji artystycznej. Do grupy należą: Anka Herbut, Bogumił Misala, Jakub Lech, Łukasz Twarkowski, Piotr Choromański.
 
 
6. Teresa Otulak, Wersja 1, 2015 [00:06:19]
 
 
Film składa się z siedmiu scen, które ukazują kondycje człowieka współczesnego. Subtelne czynności, które wykonuje bohater przedstawiają cechy charakterystyczne dla postaci z jednej z wersji przyszłości.

Teresa Otulak urodziła się w 1992 roku w Szczecinku. Jest studentką IV roku Multimediów oraz absolwentką Architektury Wnętrz na Akademii Sztuki w Szczecinie. Autorka filmów  eksperymentalnych, fotografii, obiektów i instalacji. Dwukrotnie została stypendystką Stypendium Artystycznego Prezydenta Miasta Szczecin i Stypendium Naukowego Prezydenta Miasta Szczecin. Była laureatką na Festiwalu Młode Wilki 2015 (III miejsce), Szczecin European Film Festival 2014 i International Art-House Festival „ON THE TIMELINE”. Jej prace pokazywane były m.in. w Żydowskim Instytucie Historycznym im. Emmanuela Ringelbluma w Warszawie, Muzeum Narodowym w Szczecinie, BWA w Gorzowie Wielkopolskim, Galerii Władysława Hasiora w Zakopanem, festiwalu „filmPOLSKA2015” w Berlinie.
 
Czytaj więcej
Ludzie
  • Zofia Cielątkowska
    Filozofka, potem krytyczka sztuki i kuratorka. Autorka tekstów do wystaw, krytycznych komentarzy czy wywiadów dotyczących sztuki i kultury. Publikowała m.in. w Dwutygodnik.com, 2+3D, Obiegu, Contemporary Lynx. Doktor nauk humanistycznych w dyscyplinie filozofia (Filozofia, UJ, 2013). Jej praca doktorska została poświęcona performance – „Ucieleśnienie podmiotu. Teoria filozoficzna a performance na tle współczesnej krytyki kultury”. Absolwentka filozofii (Filozofia, UJ, 2006), studiów kuratorskich (Historia Sztuki, UJ, 2008), redakcji tekstu (Polonistyka, UW, 2010). Odbyła stypendium na Wydziale Sztuk Wizualnych na Uniwersytecie w Buffalo (2010). Członkini AICA. Zajmuje się przestrzenią pomiędzy sztuką i teatrem (z naciskiem na pomiędzy). Obecnie wykłada na Akademii Sztuki w Szczecinie. 
     
     
     
     
    Czytaj więcej
  • Bogna Burska
    Artystka wizualna i dramatopisarka. Jej pierwsze, malarskie realizacje malowane były palcami na płótnie, ścianie i szkle. Tworzą kompozycje przypominające zakrzepłe smugi krwi. Burska aranżuje również wnętrza poprzez drobne, niepokojące interwencje (Arachne, 2003). Komponowała mozaikowe układy kolorowych fotografii, w których zestawia uszkodzone fragmenty ciała z kwiatami (Życie jest piękne, Algorytm 2002). W pracach wideo wykorzystuje sekwencje z popularnych filmów oraz telewizyjnych relacji, wchodząc w polemikę z kanonami estetyki i przyzwyczajeniami zakorzenionymi w wizualnej warstwie kultury. Seria filmów found footage gra z przemieszczającymi się zwierciadłami (2006-2008) i inne prace w tej technice (Tysiąc śmierci 2010/2011, Bitwa pod Grunwaldem 2011) ukazują mechanizmy powstawania i obrazowania współczesnych narracji kulturowych. Autorka pierwszego polskiego tekstu dramatycznego o środowisku zajmującym się sztuką współczesną Gniazdo. Sztuka o tym jak użyć rzeczy w sposób nieodpowiedni i potem ich jeszcze nie zmarnować (“Dialog” 2013.9) i innych tekstów dramatycznych. Wystawia w kraju i za granicą.
     
     

    Artysta Stary i Wielki / Ambasador / Profesor - Wiesław Cichy

    Techniczny I / Sponsor / Pan na Włościach - Arkadiusz Brykalski

    Dyrektorka - Magdalena Warzecha

    Artystka Feministka / Ministerka / Gospodyni - Joanna Drozda

    Artysta Krytyczny / Widz III / Korzeń  - Andrzej Konopka

    Techniczny II / Piotr / Widz I - Rafał Fudalej

    Kurator / Lolek - Maciej Pesta

    Młoda Artystka / Widza II / Zuzanna / Krytyczka - Klara Bielawka 

     
    Czytaj więcej
  • Piotr Morawski
    Piotr Morawski – kulturoznawca, historyk kultury. Pracuje w redakcji „Dialogu” i w Instytucie Kultury Polskiej na Uniwersytecie Warszawskim; współpracuje z Instytutem Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego, ostatnio przy projekcie „Teatr publiczny. Przedstawienia” oraz przy tworzeniu elektronicznej encyklopedii teatru polskiego. Zajmuje się kulturową historią widowisk. Pisuje też o teatrze współczesnym oraz jego społecznych i kulturowych uwikłaniach.Ostatnio wydał Ustanawianie świętości. Kulturowa historia angielskich widowisk religijnych w XVI wieku (Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 2015).
    Czytaj więcej
  • Joanna Krakowska
    Joanna Krakowska historyczka teatru współczesnego, eseistka, tłumaczka, redaktorka. Pracuje w redakcji "Dialogu" oraz w Instytucie Sztuki PAN. . Zajmuje się historią teatru współczesnego, teatrem i dramatem politycznym oraz przemianami społecznoobyczajowymi znajdującymi odbicie w sztuce współczesnej. Autorka projektów badawczych "Teatr publiczny 17652015" oraz HyPaTia Historia Polskiego Teatru. Feministyczny projekt badawczy. Wydała m.in. Mikołajska. Teatr i PRL, WAB, Warszawa 2011. Soc i sex. Diagnozy teatralne i nieteatralne, Oficyna Wydawnicze Errata, Warszawa 2009 (z Krystyną Duniec) oraz Soc, sex i historia, Krytyka Polityczna, Warszawa 2014 (z Krystyną Duniec), a także antologię polskiego dramatu Apollonia: Twenty Firstcentury Polish Drama and Texts for the Stage, (Seagull Books 2014; wraz z Krystyną Duniec Joanną Klass).
     
     
    Czytaj więcej
Festival IN OUT
10 IN OUT FESTIVAL 2016 Teatralność / Theatricality 
Eksperymenty / Wideo / Dokumenty / Animacje 
 
Festiwal In Out jest cyklicznym projektem Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia organizowany od 2005 roku. W 2015 roku CSW Łaźnia planuje jego jubileuszową 10 już edycję poświęcić tematowi "teatralność". Celem Festiwalu jest przyjrzenie się czym jest teatr i teatralność dla twórców wizualnych, a czym wideo i filmy dla twórców teatralnych. Jak zmienia się funkcja teatru w polu oddziaływania nowych mediów? Czy i w jaki sposób strategie teatralne pracują w zetknięciu z innymi mediami? A także: w jaki sposób można teatralizować sztukę wideo? W ramach Festiwalu organizowany jest otwarty, międzynarodowy konkurs na najlepsze: prace wideo, eksperymenty, animacje, dokumenty. Konkurs jest dwuetapowy a artyści z Polski i zagranicy wyłonieni w I etapie są zapraszani na Festiwal do Gdańska a ich prace prezentowane podczas przeglądów oraz wystawy w dwóch budynkach CSW Łaźnia 1 i 2. Oficjalne ogłoszenie konkursu nastapi wkrótce.
 
W ramach Festiwalu odbędą się również wykłady, przeglądy filmów, czytanie performatywne i koncert.
 
 
Teatr może dziś uchodzić za medium anachroniczne. Wypchnięty z głównego obiegu przez media lepiej naśladujące rzeczywistość – najpierw przez film, potem przez telewizję – teatr może dziś uchodzić za synonim sztuczności czy konwencjonalności. Starsze media jednak nie giną; w ogóle nie ma mowy o wypieraniu jednych przez drugie, bo przecież w pejzażu medialnym wszystkie one funkcjonują we wzajemnych relacjach, żywiąc się sobą nawzajem. Te starsze dodatkowo zostają zwolnione z pędu naśladowczego, mogą więc pełnić funkcję krytyczną względem tych nowszych. Coś, co w kinie uchodzi za błąd, w teatrze może mieć potencjał wywrotowy: rozbija kinową iluzję, psuje gładką opowieść, nie daje się wciągną ć, ciągle pokazując, że to tylko gra pozorów, że to tylko na niby. Że to tak naprawdę kino w pogoni za hiperrealnością nas mami. Choć to jednak cielesność i nażywość powinny być górą, to jednak daleko bardziej ulegamy obrazowi – „film wygrywa w tej rywalizacji właśnie ze względu na potrzebę bliskości i intymności u odbiorcy” – pisał Philip Auslander ("Liveness: Performance in a Medialized Culture", Taylor Francis elibrary, 2012). Ale też nowe media pozwalają tym starszym rozpocząć nowe życie. Na tym z grubsza polega istota procesu remediacji (zob. Zob. Jay David Bolter, Richard Grusin, "Remediation: Understanding New Media", The MIT Press, Cambridge London 2000). W gruncie rzeczy teza Boltera i Grusina rozwija dobrze znane twierdzenie Marshalla McLuhana, że przekaźnik jest przekazem, a treścią dowolnego środka przekazu jest zawsze inny środek przekazu. Proces remediacji trwa nieustannie, a praktyki wytworzone przez jedne media przenoszą się na inne. Dotyczy to zarówno odbioru, jak i sposobów obchodzenia się z nowymi mediami. Nawyki wytworzone przez starsze media przenoszą się na nowe (zob. Siegfried Zielinski, "Archeologia mediów: o głębokim czasie technicznie zapośredniczonego słuchania i widzenia", przeł. Krystyna Krzemieniowa, Oficyna Naukowa, Warszawa 2010). Teatr w Polsce co najmniej od kilku sezonów wykorzystuje strategie wideo, filmu i nowych mediów wmontowując je w spektakle. Od Krystiana Lupy i jego Factory 2 po spektakle Krzysztofa Garbaczewskiego twórcy teatralni chętnie ujawniają swoje fascynacje innymi mediami, dając pożywkę teoretykom piszącym o wzajemnym współistnieniu różnych mediów. Przy czym należy wyraźnie zauważyć, że w spektaklach, o których mowa nie chodzi jedynie o wykorzystanie „estetyki nowych mediów”; są one organicznie związane z teatralnym medium: twórcy teatralni problematyzują obecność innych mediów, pozwalając tym samym teatrowi ujawnić swoją funkcją krytyczną. Chodzi o teatr, lecz także o teatralność jako medium. Ono z kolei – jak pisał Samuel Weber ("Teatralność jako medium", przeł. Jan Burzyński, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2009) – „nie konkretyzuje się w indywidualnych, zawartych w sobie i znaczących dziełach, ale raczej w sztukach teatralnych, które nigdy nie zbierają się wspólnie, by uformować zwartą w sobie całość, lecz pozostają wierne swojej nazwie: sztuki, fragmenty, kawałki. Nieredukowalnie fragmentaryczny charakter medium teatralnego – czyli teatru jako medium – predestynuje je do tego, aby coraz wyraźniej wyłaniało się jako paradygmat sytuacji nowoczesnej”. Teatralność wyznacza więc perspektywę pęknięcia, zerwania z fabularną ciągłością na rzecz fragmentaryczności. Teatr testuje więc strategie wizualne. Stare medium wchłania nowsze. Czy można jedna sytuację odwrócić? Wprowadzanie starszych mediów w pole oddziaływania nowszych również budzi napięcia. Czym zatem mogą być teatr i teatralność dla wideo artu i dla twórców wizualnych? Jak zmienia się funkcja teatru w polu oddziaływania nowych mediów? Czy i w jaki sposób strategie teatralne pracują w zetknięciu z innymi mediami? A także: w jaki sposób można teatralizować sztukę wideo?
 
 
Kuratorzy 10 IN OUT FESTIVALU 2016
 
Jolanta Woszczenko, kuratorka, historyczka, obecnie doktorantka Uniwersytetu Gdańskiego, pisze prace na temat filmu eksperymentalnego i wideo. Z IN OUT FESTIVALEM związana od 2009 roku, od 2012 roku jako jego kuratorka. W CSW Łaźnia prowadzi również cykl Parakino, comiesięcznych przeglądów i spotkań z artystami i kuratorami z Polski i zagranicy z zakresu filmu eksperymentalnego i sztuki wideo. 
 
Piotr Morawski – kulturoznawca, historyk kultury. Pracuje w redakcji „Dialogu” i w Instytucie Kultury Polskiej na Uniwersytecie Warszawskim; współpracuje z Instytutem Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego, ostatnio przy projekcie „Teatr publiczny. Przedstawienia” oraz przy tworzeniu elektronicznej encyklopedii teatru polskiego. Zajmuje się kulturową historią widowisk. Pisuje też o teatrze współczesnym oraz jego społecznych i kulturowych uwikłaniach.Ostatnio wydał Ustanawianie świętości. Kulturowa historia angielskich widowisk religijnych w XVI wieku (Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 2015).
 
 
Czytaj więcej
Następna edycja za:
23 dni
Festival in out in news