PL logo EN
Szukaj |
Film konkursowy
Zapis z Wczoraj
Reż. Michał Soja
2015
Polska
Setki bodźców, wielość ról i zadań wpływają na chaotyczny obraz rzeczywistości formujący się w umyśle. Realizacja stanowi analizę percepcji nieuporządkowanej rzeczywistości oraz podejmuje próbę translacji pamięci na formę filmową. Autor zestawia mechaniczne nagrania rejestrujące rzeczywistość z subiektywną formą rysunkową, stanowiącą osobisty zapis przebiegu zdarzeń. Jest to rodzaj wideo-brudnopisu z celową niestarannością utrwalającego fakty i zdarzenia o mało czytelnym znaczeniu. Nerwowość rysunku podkreśla impulsywność, zamierzoną „bezrefleksyjność”. Trudno odnaleźć autora-narratora, ulega on rozpadowi, nie chce i nie jest w stanie zapanować nad strumieniem zdarzeń. Michał Soja urodził się w 1994 roku w Krakowie. Jest artystą działającym w swoim rodzinnym mieście. Posługuje się głównie eksperymentalną animacją, zajmuje się też sztuką obiektu i instalacją. Działanie twórcze traktuje jako proces poznawczy, który dostarcza nowych punktów widzenia rzeczywistości i sposobów rozumienia jej. Poszukuje własnych metod rejestracji i obserwacji świata. Stara się odtwarzać wrażenie realności i namacalności życia codziennego. Posługuje się formą rysunkową, która stanowi osobistą interpretację rzeczywistości, zestawia ją z materiałem dokumentalnym, mówiącym o wydarzeniach w sposób obiektywny. Obecnie student III roku Malarstwa na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Brał udział w Triennale Rysunku we Wrocławiu w 2016 roku, był nominowany w konkursie Młode Wilki 2015 w Szczecinie, prezentował swoje prace na dwóch wystawach indywidualnych.
Czytaj więcej
Przegląd filmów konkursowych (1) + spotkanie z artystami / ŁAŹNIA 1
1. Jakub Bielawski, Teatr 1?, 2016 [00:03:22]
 
 
Jakub Bielawski urodził się w 1975 roku w Gdańsku. Studiował wychowanie artystyczne w Olsztynie na Uniwersytecie Warmińsko-Mazurskim. Performer, malarz wykorzystujący swoją muzykę i słowa pisane w wystąpieniach okołoperformerskich. Także autor prac wideo. Jego malarstwo pokazywane było w Olsztynie, Gdańsku, Inowrocławiu i Łodzi. Swoje performance realizował w Gdańsku, Olsztynie, Poznaniu, Ustce, Krakowie, Toruniu i Łodzi. Kilkakrotnie występował na Międzynarodowym Festiwalu Sztuki Performance „Zamek Wyobraźni”. Prowadził trzy galerie: Klosz.art (w Stoczni Gdańskiej), CUUD (w Gdyni-Redłowo), Peryskopy Tradycyjne (w Stoczni Gdańskiej). Publikował wiersze w piśmie literacko-kulturalnym  „Portret”, a także w „Kurierze Nadbałtyckim” i „Mać Pariadce”.
 
 
2. Michał Soja, Zapis z wczoraj, 2015 [00:05:01]
 
Setki bodźców, wielość ról i zadań wpływają na chaotyczny obraz rzeczywistości formujący się w umyśle. Realizacja stanowi analizę percepcji nieuporządkowanej rzeczywistości oraz podejmuje próbę translacji pamięci na formę filmową. Autor zestawia mechaniczne nagrania rejestrujące rzeczywistość z subiektywną formą rysunkową, stanowiącą osobisty zapis przebiegu zdarzeń. Jest to rodzaj wideo-brudnopisu z celową niestarannością utrwalającego fakty i zdarzenia o mało czytelnym znaczeniu. Nerwowość rysunku podkreśla impulsywność, zamierzoną „bezrefleksyjność”. Trudno odnaleźć autora-narratora, ulega on rozpadowi, nie chce i nie jest w stanie zapanować nad strumieniem zdarzeń.

Michał Soja urodził się w 1994 roku w Krakowie. Jest artystą działającym w swoim rodzinnym mieście. Posługuje się głównie eksperymentalną animacją, zajmuje się też sztuką obiektu i instalacją. Działanie twórcze traktuje jako proces poznawczy, który dostarcza nowych punktów widzenia rzeczywistości i sposobów rozumienia jej. Poszukuje własnych metod rejestracji i obserwacji świata. Stara się odtwarzać wrażenie realności i namacalności życia codziennego. Posługuje się formą rysunkową, która stanowi osobistą interpretację rzeczywistości, zestawia ją z materiałem dokumentalnym, mówiącym o wydarzeniach w sposób obiektywny. Obecnie student III roku Malarstwa na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Brał udział w Triennale Rysunku we Wrocławiu w 2016 roku, był nominowany w konkursie Młode Wilki 2015 w Szczecinie, prezentował swoje prace na dwóch wystawach indywidualnych.
 
 
3. Vincent Diderot, Maxiplace, 2015 [00:20:00]
 
Vincent Diderot urodził się w 1980 r. i mieszka w Narbonne. Jego trzeci krótkometrażowy film, „The Revelation”, to jak dotąd jego najbardziej znane dzieło: został zakupiony przez Canal+ i pokazywany na ponad 40 festiwalach na całym świecie, w tym Off-Court Trouville i festiwalach fantastyki należących do sieci Melies (Utopiales, Lund, Fantasia).
 
4. Dariusz Kociński, Places: Baku, 2015 [00:05:14]
 
 
Wideo „Places Baku 2015” to praca stworzona wspólnie z aktorami Lubelskiego Teatru Tańca, podczas pobytu w ramach projektu "Kierunek - wschód, stacja - taniec" w Baku, Azerbejdżan. Wideo jest zapisem zastanej przestrzeni miejskiej wraz z wpisanymi postaciami aktorów, będąc bezpośrednią reakcją na odkrywaną przestrzeń podczas wędrówki po mieście z kamerą. Konstrukcja narracji oparta na poszukiwaniu kontekstu dla ruchu i ciała wpisanego w miejsce oraz jedności nieruchomego kadru filmowego. Wideo opatrzone autorską muzyką tworzy swoistą opowieść o miejscu, będąc jednocześnie dokumentacją pobytu oraz subiektywną reakcją na kulturowo odmienną tkankę miasta.
 
Dariusz Kociński  urodził się w 1974 roku. Dyplom uzyskał na Wydziale Artystycznym UMCS w Lublinie w 1999 roku. Do 2010 roku związany z Galerią Kont w Lublinie (prezentacje na: "Kontperformance", "Videokont", "Artkontakt”, kurator: Zbigniew Sobczuk). Działania artystyczne podejmuje na polu sztuki performance, instalacji dźwiękowych i wideoartu. Twórca muzyki elektronicznej i elektroakustycznej, kompozycji hipotetycznych, muzyki rezonansowej, partytur fonetycznych i rzeźb dźwiękowych. Uczestnik licznych festiwali, m.in.: Festiwal „Breaking News” 2001, Centrum Sztuki Współczesnej, Zamek Ujazdowski w Warszawie; ESAV-Tour Mauran, Tuluza, Francja; „Open City” 2009 w Lublinie; „KODY” 2010 w Lublinie, „WRO Alternative Now” we Wrocławiu, „Mindware” 2011 w Lublinie; „ArtNastup” 2013 we Lwowie, Ukraina, „ArtAttack” 2014 w Tibilisi, Gruzja oraz wystaw w Galerii Białej i Galerii BWA w Lublinie, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, w Arsenale Miejskim we Wrocławiu a także Targów Sztuki w Poznaniu.
 
 
5. IP GROUP, or die, 2015 [00:12:58]
 
 
Anna In to anagram imienia sumeryjskiej bogini wojny i miłości Innany – bohaterki najstarszego mitu, w którym bóg umiera i zmartwychwstaje, negując podział na to, co żywe i martwe. Innana była pierwsza. Na bazie jej historii zaczęły powstawać mity, wierzenia religijne i narracje literackie, na różne sposoby radzące sobie z tragizmem śmiertelności. W inspirowanym mitem Inanny performansie "or die." kobiece ciało zostaje wpisane w zimną i anonimową, monochromatyczną architekturę o charakterze labiryntu. Grawitacja przestaje działać. Czas traci linearność. Morfemy podstawowych dla języka słów układają się w nowe, nierozpoznawalne jeszcze struktury. Mit, tak jak język potrafi amortyzować grozę śmierci. Nie może być tak, żeby nas nie było. Co to znaczy: nie ma?
 
Identity Problem Group to interdyscyplinarny kolektyw artystyczny, łączący sztuki wizualne i performatywne oraz dramaturgię z architekturą, wideo- i soundartem.
IP Group porusza się w obszarze improwizacji z gruntu devised theatre, działań transmedialnych, performance art, instalacji multimedialnych oraz filmu. IP promuje działania z pogranicza sztuki, praktyki i dyskursu teoretycznego, otwierając się na różne dziedziny myśli twórczej i życia codziennego oraz skupiając na procesie twórczym, wyrażanym w pracy metodologicznej, działaniach laboratoryjnych i kreacji artystycznej. Do grupy należą: Anka Herbut, Bogumił Misala, Jakub Lech, Łukasz Twarkowski, Piotr Choromański.
 
 
6. Teresa Otulak, Wersja 1, 2015 [00:06:19]
 
 
Film składa się z siedmiu scen, które ukazują kondycje człowieka współczesnego. Subtelne czynności, które wykonuje bohater przedstawiają cechy charakterystyczne dla postaci z jednej z wersji przyszłości.

Teresa Otulak urodziła się w 1992 roku w Szczecinku. Jest studentką IV roku Multimediów oraz absolwentką Architektury Wnętrz na Akademii Sztuki w Szczecinie. Autorka filmów  eksperymentalnych, fotografii, obiektów i instalacji. Dwukrotnie została stypendystką Stypendium Artystycznego Prezydenta Miasta Szczecin i Stypendium Naukowego Prezydenta Miasta Szczecin. Była laureatką na Festiwalu Młode Wilki 2015 (III miejsce), Szczecin European Film Festival 2014 i International Art-House Festival „ON THE TIMELINE”. Jej prace pokazywane były m.in. w Żydowskim Instytucie Historycznym im. Emmanuela Ringelbluma w Warszawie, Muzeum Narodowym w Szczecinie, BWA w Gorzowie Wielkopolskim, Galerii Władysława Hasiora w Zakopanem, festiwalu „filmPOLSKA2015” w Berlinie.
 
Czytaj więcej
Ludzie
  • Zorka Wollny
    Artystka i kompozytorka. Jej performansy muzyczne oraz teatralne powstają w ścisłej relacji do architektury, a realizacje pokazywane są zarówno w kontekście sztuki współczesnej, teatru (Festiwal Teatralny Malta w Poznaniu, Festiwal Szekpirowski w Gdańsku) jak i muzyki współczesnej (CTM Festival w Berlinie, Festiwal Warszawska Jesień, Jazz&Experimental Music from Poland Istanbul-Londyn, Audio Art Festival). Pracuje na Akademii Sztuki w Szczecinie. Mieszka w Berlinie. 
    Czytaj więcej
  • Krzysztof Garbaczewski
    Krzysztof Garbaczewski – reżyser teatralny, scenograf. Tworzy na pograniczu teatru i sztuk wizualnych, a jego spektakle są często określane mianem instalacji. Ostatni zrealizował m.in. Hamleta w Narodowym Starym Teatrze oraz  Burzę w Teatrze Polskim we Wrocławiu; wcześniej we Wrocławiu zrealizował też Kronosa na podstawie Dzienników Witolda Gombrowicza.
    Czytaj więcej
  • Jill Godmilow
    Jill Godmilow jest producentką i reżyserką filmów niezależnych. Jej najważniejsze dzieła to post-realistyczny dokument o rozkwicie Solidarności pt. „Daleko od Polski” (1984); „Czekając na księżyc” (1987), feministyczno-modernistyczna fabuła o związku dwóch pisarek: Alice B. Toklas i Gertrude Stein; „Roy Cohn/Jack Smith” (1995), kinowa adaptacja sztuki teatralnej autorstwa performera Rona Vawtera; „Czego uczy Farocki”, replika i komentarz do dokumentu autorstwa niemieckiego filmowca Haruna Farockiego z 1969 r., który opowiada o produkcji napalmu B podczas wojny w Wietnamie; a ostatnio 6-godzinne archiwum DVD zatytułowane „(Skondensowane) archiwum Lear ‘87”, opowiadające o przygotowaniach do wystawienia odwróconej pod względem płci wersji „Króla Leara” przez znaną nowojorską trupę teatralną Mabou Mines. Godmilow jest m.in. stypendystką Fundacji Guggenheima i Fundacji Rockefellera, a jej praca została uhonorowana nominacją do Oskara, zaproszeniem na Whitney Biennale i pierwszą nagrodę na Festiwalu Sundance. W 2003 r. jej film „Antonia: Portret kobiety” znalazł się w prestiżowym Krajowym Rejestrze Filmowym prowadzonym przez Bibliotekę Kongresu. Jil Godmilow niedawno zakończyła dwudziestoletnią karierę wykładowcy produkcji filmowej i studiów krytycznych na Wydziale Filmu, Telewizji i Teatru Uniwersytetu Notre Dame.
    Czytaj więcej
Festival IN OUT
10 IN OUT FESTIVAL 2016 Teatralność / Theatricality 
Eksperymenty / Wideo / Dokumenty / Animacje 
 
Festiwal In Out jest cyklicznym projektem Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia organizowany od 2005 roku. W 2015 roku CSW Łaźnia planuje jego jubileuszową 10 już edycję poświęcić tematowi "teatralność". Celem Festiwalu jest przyjrzenie się czym jest teatr i teatralność dla twórców wizualnych, a czym wideo i filmy dla twórców teatralnych. Jak zmienia się funkcja teatru w polu oddziaływania nowych mediów? Czy i w jaki sposób strategie teatralne pracują w zetknięciu z innymi mediami? A także: w jaki sposób można teatralizować sztukę wideo? W ramach Festiwalu organizowany jest otwarty, międzynarodowy konkurs na najlepsze: prace wideo, eksperymenty, animacje, dokumenty. Konkurs jest dwuetapowy a artyści z Polski i zagranicy wyłonieni w I etapie są zapraszani na Festiwal do Gdańska a ich prace prezentowane podczas przeglądów oraz wystawy w dwóch budynkach CSW Łaźnia 1 i 2. Oficjalne ogłoszenie konkursu nastapi wkrótce.
 
W ramach Festiwalu odbędą się również wykłady, przeglądy filmów, czytanie performatywne i koncert.
 
 
Teatr może dziś uchodzić za medium anachroniczne. Wypchnięty z głównego obiegu przez media lepiej naśladujące rzeczywistość – najpierw przez film, potem przez telewizję – teatr może dziś uchodzić za synonim sztuczności czy konwencjonalności. Starsze media jednak nie giną; w ogóle nie ma mowy o wypieraniu jednych przez drugie, bo przecież w pejzażu medialnym wszystkie one funkcjonują we wzajemnych relacjach, żywiąc się sobą nawzajem. Te starsze dodatkowo zostają zwolnione z pędu naśladowczego, mogą więc pełnić funkcję krytyczną względem tych nowszych. Coś, co w kinie uchodzi za błąd, w teatrze może mieć potencjał wywrotowy: rozbija kinową iluzję, psuje gładką opowieść, nie daje się wciągną ć, ciągle pokazując, że to tylko gra pozorów, że to tylko na niby. Że to tak naprawdę kino w pogoni za hiperrealnością nas mami. Choć to jednak cielesność i nażywość powinny być górą, to jednak daleko bardziej ulegamy obrazowi – „film wygrywa w tej rywalizacji właśnie ze względu na potrzebę bliskości i intymności u odbiorcy” – pisał Philip Auslander ("Liveness: Performance in a Medialized Culture", Taylor Francis elibrary, 2012). Ale też nowe media pozwalają tym starszym rozpocząć nowe życie. Na tym z grubsza polega istota procesu remediacji (zob. Zob. Jay David Bolter, Richard Grusin, "Remediation: Understanding New Media", The MIT Press, Cambridge London 2000). W gruncie rzeczy teza Boltera i Grusina rozwija dobrze znane twierdzenie Marshalla McLuhana, że przekaźnik jest przekazem, a treścią dowolnego środka przekazu jest zawsze inny środek przekazu. Proces remediacji trwa nieustannie, a praktyki wytworzone przez jedne media przenoszą się na inne. Dotyczy to zarówno odbioru, jak i sposobów obchodzenia się z nowymi mediami. Nawyki wytworzone przez starsze media przenoszą się na nowe (zob. Siegfried Zielinski, "Archeologia mediów: o głębokim czasie technicznie zapośredniczonego słuchania i widzenia", przeł. Krystyna Krzemieniowa, Oficyna Naukowa, Warszawa 2010). Teatr w Polsce co najmniej od kilku sezonów wykorzystuje strategie wideo, filmu i nowych mediów wmontowując je w spektakle. Od Krystiana Lupy i jego Factory 2 po spektakle Krzysztofa Garbaczewskiego twórcy teatralni chętnie ujawniają swoje fascynacje innymi mediami, dając pożywkę teoretykom piszącym o wzajemnym współistnieniu różnych mediów. Przy czym należy wyraźnie zauważyć, że w spektaklach, o których mowa nie chodzi jedynie o wykorzystanie „estetyki nowych mediów”; są one organicznie związane z teatralnym medium: twórcy teatralni problematyzują obecność innych mediów, pozwalając tym samym teatrowi ujawnić swoją funkcją krytyczną. Chodzi o teatr, lecz także o teatralność jako medium. Ono z kolei – jak pisał Samuel Weber ("Teatralność jako medium", przeł. Jan Burzyński, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2009) – „nie konkretyzuje się w indywidualnych, zawartych w sobie i znaczących dziełach, ale raczej w sztukach teatralnych, które nigdy nie zbierają się wspólnie, by uformować zwartą w sobie całość, lecz pozostają wierne swojej nazwie: sztuki, fragmenty, kawałki. Nieredukowalnie fragmentaryczny charakter medium teatralnego – czyli teatru jako medium – predestynuje je do tego, aby coraz wyraźniej wyłaniało się jako paradygmat sytuacji nowoczesnej”. Teatralność wyznacza więc perspektywę pęknięcia, zerwania z fabularną ciągłością na rzecz fragmentaryczności. Teatr testuje więc strategie wizualne. Stare medium wchłania nowsze. Czy można jedna sytuację odwrócić? Wprowadzanie starszych mediów w pole oddziaływania nowszych również budzi napięcia. Czym zatem mogą być teatr i teatralność dla wideo artu i dla twórców wizualnych? Jak zmienia się funkcja teatru w polu oddziaływania nowych mediów? Czy i w jaki sposób strategie teatralne pracują w zetknięciu z innymi mediami? A także: w jaki sposób można teatralizować sztukę wideo?
 
 
Kuratorzy 10 IN OUT FESTIVALU 2016
 
Jolanta Woszczenko, kuratorka, historyczka, obecnie doktorantka Uniwersytetu Gdańskiego, pisze prace na temat filmu eksperymentalnego i wideo. Z IN OUT FESTIVALEM związana od 2009 roku, od 2012 roku jako jego kuratorka. W CSW Łaźnia prowadzi również cykl Parakino, comiesięcznych przeglądów i spotkań z artystami i kuratorami z Polski i zagranicy z zakresu filmu eksperymentalnego i sztuki wideo. 
 
Piotr Morawski – kulturoznawca, historyk kultury. Pracuje w redakcji „Dialogu” i w Instytucie Kultury Polskiej na Uniwersytecie Warszawskim; współpracuje z Instytutem Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego, ostatnio przy projekcie „Teatr publiczny. Przedstawienia” oraz przy tworzeniu elektronicznej encyklopedii teatru polskiego. Zajmuje się kulturową historią widowisk. Pisuje też o teatrze współczesnym oraz jego społecznych i kulturowych uwikłaniach.Ostatnio wydał Ustanawianie świętości. Kulturowa historia angielskich widowisk religijnych w XVI wieku (Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 2015).
 
 
Czytaj więcej
Następna edycja za:
-3 dni
Festival in out in news