PL logo EN
Szukaj |
Film konkursowy
Double Step
Reż. Zuza Golińska i Magdalena Łazarczyk
2016
Polska
Bohaterkami filmu „Double Step” są tajemnicze siostry rezydujące w budynku Spektrum Tower w Warszawie. Mają osobliwy wygląd – niemal identyczne jak bliźniaczki obdarzone są jednym ciałem, dwiema głowami, czterema nogami i jedną parą rąk. Przemieszczając się między piętrami natrafiają na wystawę Hosted Simply...   Zuza Golińska i Magdalena Łazarczyk to artystki, które współpracują od paru lat, także jako kolektyw GOŁA. Projekty, które są wypadkową ich indywidualnych praktyk artystycznych, które rozwijają niezależnie, opierają się przede wszystkim na działaniach performatywnych związanych z danym otoczeniem. Wspólnie zrealizowały performance, instalacje oraz filmy. Obydwie skończyły Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie i zrealizowały niezależne dyplomy w Pracowni Działań Przestrzennych Mirosława Bałki (2015).  
Czytaj więcej
Przegląd filmów konkursowych (2) + spotkanie z artystami/ ŁAŹNIA 1
1. Katarzyna Swinarska, Dygresyjna tożsamość, 2015 [00:14:07]
 
 
Film "Dygresyjna tożsamość" powstał jako jednorazowy performens dokamerowy zainspirowany postacią Olgi Boznańskiej. Wyjściowym tematem był kostium Boznańskiej, a konkretnie długa, staroświecka suknia i biały fartuch, które nosiła w pracowni malarskiej. Artystka wypożyczyła suknię z teatru oraz zainscenizowała w mieszkaniu sytuację przypominającą paryską pracownię Boznańskiej. Niepraktyczna, obfita suknia, która była przestarzałym strojem już wtedy, gdy fotografowano malarkę w pracowni, miała być pretekstem do zmierzenia  się z problematyką starzenia się medium jakim jest malarstwo. Jednak obecność widzów w trakcie performensu i narastające napięcie sprowokowały autorkę do rozważań dotyczących cielesności i agresywnego, oceniającego spojrzenia. Monolog był całkowicie improwizowany. Materiał został nakręcony przez Andrzeja Wojciechowskiego pod koniec 2014 roku i częściowo wykorzystany przez Annę Baumgart w jej filmie "Ciemna materia sztuki". Performerka sama zmierzyła się z montażem filmu parę miesięcy później, dzięki Agacie Jakubowskiej, która zainteresowała się jej koncepcją wcielania się w role artystek, opisaną przeze nią w pracy doktorskiej z 2014 roku.

Katarzyna Swinarska zajmuje się malarstwem, robi filmy wideo – często o charakterze performensu dokamerowego, oraz projekty multimedialne, w których łączy projekcje i dźwięk. W jej pracach uderza analityczne podejście do kwestii wizerunku. W 2015 roku kuratorowała wystawę multimedialną "Love me, or Leave me" poświęconą początkom Instytutu Sztuk Plastycznych w Sopocie, prezentowała dwie wystawy indywidualne w Polsce oraz jedną w Belgii. Obecnie przygotowuje indywidualną "Milczące głowy" w Grodnie oraz pracuje nad wspólnym projektem z Elvinem Flamingo "My - Wspólny organizm". Jej obrazy znajdują się w prywatnych kolekcjach w Polsce, w Niemczech, Austrii, Holandii, Szwajcarii i w Stanach Zjednoczonych, oraz w kolekcji Państwowej Galerii Sztuki w Sopocie i w kolekcji Instytutu Sztuki WYSPA w Gdańsku. Mieszka i pracuje w Sopocie. Jest finalistką II Triennale Sztuki Pomorskiej w Sopocie w kategorii Rzeźba i Instalacje wideo (2015), laureatką stypendium Miasta Sopot dla osób zajmujących się twórczością artystyczną (2016 i 2014), nominowana do nagrody na III Triennale Malarstwa Współczesnego w Rzeszowie (2013), laureatka gdańskiego stypendium „Fundusz Mobilności” (2012), Stypendium Kulturalnego Miasta Gdańska (2010), Stypendium Marszałka Województwa Pomorskiego dla twórców kultury (2010) oraz trzymiesięcznej rezydencji artystycznej w Szwajcarii (2012). W październiku 2014  obroniła pracę doktorską na Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku.
 

2. Susan Kataifan, Olga, 2016 [00:10:05]
 
3. Ada Kobusiewicz, TARA 01, 2015 [00:03:47]
Ada Kobusiewicz urodziła się w 1978 roku w Polsce. W 2004 r. przeprowadziła się do Hiszpanii, gdzie studiowała na Wydziale Filozofii i Sztuki Uniwersytetu w Granadzie i w Andaluzyjskim Instytucie Sztuki, gdzie ukończyła różne kursy związane z oświetleniem scenicznym. W 2012 r. ukończyła studia magisterskie w dziedzinie sztuki, badań i produkcji na Akademii Sztuk Pięknych w Granadzie, a w 2014 r. studia magisterskie na kierunku projektowania oświetlenia na Akademii Sztuk Pięknych w Novi Sad w Serbii. Od kwietnia 2014 r. pisze doktorat na Uniwersytecie Kraju Basków w Hiszpanii. Jej główne zainteresowania to przestrzeń, ciało i światło. Zdaniem Kobusiewicz światło pozwala powiększyć przestrzeń i eksperymentować z nią za pośrednictwem nowych technologii, improwizacji, a czasem też niezbadanych zbiegów okoliczności. Artystka wystawiała w Austrii, Hiszpanii, Serbii, Włoszech, Chorwacji, Bośni i Hercegowinie, Finlandii i Wielkiej Brytanii, a jej prace pokazywane były na festiwalach w USA, Szwecji, Anglii, Austrii, Serbii, Francji, Portugalii„ Niemczech, Meksyku, Hiszpanii, Grecji, Korei Południowej i Rosji. Mieszka i pracuje w Austrii, Serbii, Hiszpanii i Polsce.

4. Pim Dinghs, De nacht zweeft duizelde, 2014 [00:14:57]
 
Czytaj więcej
Ludzie
  • Zofia Cielątkowska
    Filozofka, potem krytyczka sztuki i kuratorka. Autorka tekstów do wystaw, krytycznych komentarzy czy wywiadów dotyczących sztuki i kultury. Publikowała m.in. w Dwutygodnik.com, 2+3D, Obiegu, Contemporary Lynx. Doktor nauk humanistycznych w dyscyplinie filozofia (Filozofia, UJ, 2013). Jej praca doktorska została poświęcona performance – „Ucieleśnienie podmiotu. Teoria filozoficzna a performance na tle współczesnej krytyki kultury”. Absolwentka filozofii (Filozofia, UJ, 2006), studiów kuratorskich (Historia Sztuki, UJ, 2008), redakcji tekstu (Polonistyka, UW, 2010). Odbyła stypendium na Wydziale Sztuk Wizualnych na Uniwersytecie w Buffalo (2010). Członkini AICA. Zajmuje się przestrzenią pomiędzy sztuką i teatrem (z naciskiem na pomiędzy). Obecnie wykłada na Akademii Sztuki w Szczecinie. 
     
     
     
     
    Czytaj więcej
  • Joanna Krakowska
    Joanna Krakowska historyczka teatru współczesnego, eseistka, tłumaczka, redaktorka. Pracuje w redakcji "Dialogu" oraz w Instytucie Sztuki PAN. . Zajmuje się historią teatru współczesnego, teatrem i dramatem politycznym oraz przemianami społecznoobyczajowymi znajdującymi odbicie w sztuce współczesnej. Autorka projektów badawczych "Teatr publiczny 17652015" oraz HyPaTia Historia Polskiego Teatru. Feministyczny projekt badawczy. Wydała m.in. Mikołajska. Teatr i PRL, WAB, Warszawa 2011. Soc i sex. Diagnozy teatralne i nieteatralne, Oficyna Wydawnicze Errata, Warszawa 2009 (z Krystyną Duniec) oraz Soc, sex i historia, Krytyka Polityczna, Warszawa 2014 (z Krystyną Duniec), a także antologię polskiego dramatu Apollonia: Twenty Firstcentury Polish Drama and Texts for the Stage, (Seagull Books 2014; wraz z Krystyną Duniec Joanną Klass).
     
     
    Czytaj więcej
  • Piotr Morawski
    Piotr Morawski – kulturoznawca, historyk kultury. Pracuje w redakcji „Dialogu” i w Instytucie Kultury Polskiej na Uniwersytecie Warszawskim; współpracuje z Instytutem Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego, ostatnio przy projekcie „Teatr publiczny. Przedstawienia” oraz przy tworzeniu elektronicznej encyklopedii teatru polskiego. Zajmuje się kulturową historią widowisk. Pisuje też o teatrze współczesnym oraz jego społecznych i kulturowych uwikłaniach.Ostatnio wydał Ustanawianie świętości. Kulturowa historia angielskich widowisk religijnych w XVI wieku (Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 2015).
    Czytaj więcej
  • Bogna Burska
    Artystka wizualna i dramatopisarka. Jej pierwsze, malarskie realizacje malowane były palcami na płótnie, ścianie i szkle. Tworzą kompozycje przypominające zakrzepłe smugi krwi. Burska aranżuje również wnętrza poprzez drobne, niepokojące interwencje (Arachne, 2003). Komponowała mozaikowe układy kolorowych fotografii, w których zestawia uszkodzone fragmenty ciała z kwiatami (Życie jest piękne, Algorytm 2002). W pracach wideo wykorzystuje sekwencje z popularnych filmów oraz telewizyjnych relacji, wchodząc w polemikę z kanonami estetyki i przyzwyczajeniami zakorzenionymi w wizualnej warstwie kultury. Seria filmów found footage gra z przemieszczającymi się zwierciadłami (2006-2008) i inne prace w tej technice (Tysiąc śmierci 2010/2011, Bitwa pod Grunwaldem 2011) ukazują mechanizmy powstawania i obrazowania współczesnych narracji kulturowych. Autorka pierwszego polskiego tekstu dramatycznego o środowisku zajmującym się sztuką współczesną Gniazdo. Sztuka o tym jak użyć rzeczy w sposób nieodpowiedni i potem ich jeszcze nie zmarnować (“Dialog” 2013.9) i innych tekstów dramatycznych. Wystawia w kraju i za granicą.
     
     

    Artysta Stary i Wielki / Ambasador / Profesor - Wiesław Cichy

    Techniczny I / Sponsor / Pan na Włościach - Arkadiusz Brykalski

    Dyrektorka - Magdalena Warzecha

    Artystka Feministka / Ministerka / Gospodyni - Joanna Drozda

    Artysta Krytyczny / Widz III / Korzeń  - Andrzej Konopka

    Techniczny II / Piotr / Widz I - Rafał Fudalej

    Kurator / Lolek - Maciej Pesta

    Młoda Artystka / Widza II / Zuzanna / Krytyczka - Klara Bielawka 

     
    Czytaj więcej
Festival IN OUT
10 IN OUT FESTIVAL 2016 Teatralność / Theatricality 
Eksperymenty / Wideo / Dokumenty / Animacje 
 
Festiwal In Out jest cyklicznym projektem Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia organizowany od 2005 roku. W 2015 roku CSW Łaźnia planuje jego jubileuszową 10 już edycję poświęcić tematowi "teatralność". Celem Festiwalu jest przyjrzenie się czym jest teatr i teatralność dla twórców wizualnych, a czym wideo i filmy dla twórców teatralnych. Jak zmienia się funkcja teatru w polu oddziaływania nowych mediów? Czy i w jaki sposób strategie teatralne pracują w zetknięciu z innymi mediami? A także: w jaki sposób można teatralizować sztukę wideo? W ramach Festiwalu organizowany jest otwarty, międzynarodowy konkurs na najlepsze: prace wideo, eksperymenty, animacje, dokumenty. Konkurs jest dwuetapowy a artyści z Polski i zagranicy wyłonieni w I etapie są zapraszani na Festiwal do Gdańska a ich prace prezentowane podczas przeglądów oraz wystawy w dwóch budynkach CSW Łaźnia 1 i 2. Oficjalne ogłoszenie konkursu nastapi wkrótce.
 
W ramach Festiwalu odbędą się również wykłady, przeglądy filmów, czytanie performatywne i koncert.
 
 
Teatr może dziś uchodzić za medium anachroniczne. Wypchnięty z głównego obiegu przez media lepiej naśladujące rzeczywistość – najpierw przez film, potem przez telewizję – teatr może dziś uchodzić za synonim sztuczności czy konwencjonalności. Starsze media jednak nie giną; w ogóle nie ma mowy o wypieraniu jednych przez drugie, bo przecież w pejzażu medialnym wszystkie one funkcjonują we wzajemnych relacjach, żywiąc się sobą nawzajem. Te starsze dodatkowo zostają zwolnione z pędu naśladowczego, mogą więc pełnić funkcję krytyczną względem tych nowszych. Coś, co w kinie uchodzi za błąd, w teatrze może mieć potencjał wywrotowy: rozbija kinową iluzję, psuje gładką opowieść, nie daje się wciągną ć, ciągle pokazując, że to tylko gra pozorów, że to tylko na niby. Że to tak naprawdę kino w pogoni za hiperrealnością nas mami. Choć to jednak cielesność i nażywość powinny być górą, to jednak daleko bardziej ulegamy obrazowi – „film wygrywa w tej rywalizacji właśnie ze względu na potrzebę bliskości i intymności u odbiorcy” – pisał Philip Auslander ("Liveness: Performance in a Medialized Culture", Taylor Francis elibrary, 2012). Ale też nowe media pozwalają tym starszym rozpocząć nowe życie. Na tym z grubsza polega istota procesu remediacji (zob. Zob. Jay David Bolter, Richard Grusin, "Remediation: Understanding New Media", The MIT Press, Cambridge London 2000). W gruncie rzeczy teza Boltera i Grusina rozwija dobrze znane twierdzenie Marshalla McLuhana, że przekaźnik jest przekazem, a treścią dowolnego środka przekazu jest zawsze inny środek przekazu. Proces remediacji trwa nieustannie, a praktyki wytworzone przez jedne media przenoszą się na inne. Dotyczy to zarówno odbioru, jak i sposobów obchodzenia się z nowymi mediami. Nawyki wytworzone przez starsze media przenoszą się na nowe (zob. Siegfried Zielinski, "Archeologia mediów: o głębokim czasie technicznie zapośredniczonego słuchania i widzenia", przeł. Krystyna Krzemieniowa, Oficyna Naukowa, Warszawa 2010). Teatr w Polsce co najmniej od kilku sezonów wykorzystuje strategie wideo, filmu i nowych mediów wmontowując je w spektakle. Od Krystiana Lupy i jego Factory 2 po spektakle Krzysztofa Garbaczewskiego twórcy teatralni chętnie ujawniają swoje fascynacje innymi mediami, dając pożywkę teoretykom piszącym o wzajemnym współistnieniu różnych mediów. Przy czym należy wyraźnie zauważyć, że w spektaklach, o których mowa nie chodzi jedynie o wykorzystanie „estetyki nowych mediów”; są one organicznie związane z teatralnym medium: twórcy teatralni problematyzują obecność innych mediów, pozwalając tym samym teatrowi ujawnić swoją funkcją krytyczną. Chodzi o teatr, lecz także o teatralność jako medium. Ono z kolei – jak pisał Samuel Weber ("Teatralność jako medium", przeł. Jan Burzyński, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2009) – „nie konkretyzuje się w indywidualnych, zawartych w sobie i znaczących dziełach, ale raczej w sztukach teatralnych, które nigdy nie zbierają się wspólnie, by uformować zwartą w sobie całość, lecz pozostają wierne swojej nazwie: sztuki, fragmenty, kawałki. Nieredukowalnie fragmentaryczny charakter medium teatralnego – czyli teatru jako medium – predestynuje je do tego, aby coraz wyraźniej wyłaniało się jako paradygmat sytuacji nowoczesnej”. Teatralność wyznacza więc perspektywę pęknięcia, zerwania z fabularną ciągłością na rzecz fragmentaryczności. Teatr testuje więc strategie wizualne. Stare medium wchłania nowsze. Czy można jedna sytuację odwrócić? Wprowadzanie starszych mediów w pole oddziaływania nowszych również budzi napięcia. Czym zatem mogą być teatr i teatralność dla wideo artu i dla twórców wizualnych? Jak zmienia się funkcja teatru w polu oddziaływania nowych mediów? Czy i w jaki sposób strategie teatralne pracują w zetknięciu z innymi mediami? A także: w jaki sposób można teatralizować sztukę wideo?
 
 
Kuratorzy 10 IN OUT FESTIVALU 2016
 
Jolanta Woszczenko, kuratorka, historyczka, obecnie doktorantka Uniwersytetu Gdańskiego, pisze prace na temat filmu eksperymentalnego i wideo. Z IN OUT FESTIVALEM związana od 2009 roku, od 2012 roku jako jego kuratorka. W CSW Łaźnia prowadzi również cykl Parakino, comiesięcznych przeglądów i spotkań z artystami i kuratorami z Polski i zagranicy z zakresu filmu eksperymentalnego i sztuki wideo. 
 
Piotr Morawski – kulturoznawca, historyk kultury. Pracuje w redakcji „Dialogu” i w Instytucie Kultury Polskiej na Uniwersytecie Warszawskim; współpracuje z Instytutem Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego, ostatnio przy projekcie „Teatr publiczny. Przedstawienia” oraz przy tworzeniu elektronicznej encyklopedii teatru polskiego. Zajmuje się kulturową historią widowisk. Pisuje też o teatrze współczesnym oraz jego społecznych i kulturowych uwikłaniach.Ostatnio wydał Ustanawianie świętości. Kulturowa historia angielskich widowisk religijnych w XVI wieku (Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 2015).
 
 
Czytaj więcej
Następna edycja za:
-65 dni
Festival in out in news