PL logo EN
Szukaj |
Aktualności - Wyniki konkursu
Jury w składzie Jill Godmilow, Zorka Wollny i Krzysztof Garbaczewski przyznało 3 nagrody ex aequo:
 
1.Katarzyna Swinarska, Dygresyjna tożsamość, 2015
 

Film "Dygresyjna tożsamość" powstał jako jednorazowy performens dokamerowy zainspirowany postacią Olgi Boznańskiej. Wyjściowym tematem był kostium Boznańskiej, a konkretnie długa, staroświecka suknia i biały fartuch, które nosiła w pracowni malarskiej. Artystka wypożyczyła suknię z teatru oraz zainscenizowała w mieszkaniu sytuację przypominającą paryską pracownię Boznańskiej. Niepraktyczna, obfita suknia, która była przestarzałym strojem już wtedy, gdy fotografowano malarkę w pracowni, miała być pretekstem do zmierzenia  się z problematyką starzenia się medium jakim jest malarstwo. Jednak obecność widzów w trakcie performensu i narastające napięcie sprowokowały autorkę do rozważań dotyczących cielesności i agresywnego, oceniającego spojrzenia. Monolog był całkowicie improwizowany. Materiał został nakręcony przez Andrzeja Wojciechowskiego pod koniec 2014 roku i częściowo wykorzystany przez Annę Baumgart w jej filmie "Ciemna materia sztuki". Performerka sama zmierzyła się z montażem filmu parę miesięcy później, dzięki Agacie Jakubowskiej, która zainteresowała się jej koncepcją wcielania się w role artystek, opisaną przeze nią w pracy doktorskiej z 2014 roku.
 
Katarzyna Swinarska zajmuje się malarstwem, robi filmy wideo – często o charakterze performensu dokamerowego, oraz projekty multimedialne, w których łączy projekcje i dźwięk. W jej pracach uderza analityczne podejście do kwestii wizerunku. W 2015 roku kuratorowała wystawę multimedialną "Love me, or Leave me" poświęconą początkom Instytutu Sztuk Plastycznych w Sopocie, prezentowała dwie wystawy indywidualne w Polsce oraz jedną w Belgii. Obecnie przygotowuje indywidualną "Milczące głowy" w Grodnie oraz pracuje nad wspólnym projektem z Elvinem Flamingo "My - Wspólny organizm". Jej obrazy znajdują się w prywatnych kolekcjach w Polsce, w Niemczech, Austrii, Holandii, Szwajcarii i w Stanach Zjednoczonych, oraz w kolekcji Państwowej Galerii Sztuki w Sopocie i w kolekcji Instytutu Sztuki WYSPA w Gdańsku. Mieszka i pracuje w Sopocie. Jest finalistką II Triennale Sztuki Pomorskiej w Sopocie w kategorii Rzeźba i Instalacje wideo (2015), laureatką stypendium Miasta Sopot dla osób zajmujących się twórczością artystyczną (2016 i 2014), nominowana do nagrody na III Triennale Malarstwa Współczesnego w Rzeszowie (2013), laureatka gdańskiego stypendium „Fundusz Mobilności” (2012), Stypendium Kulturalnego Miasta Gdańska (2010), Stypendium Marszałka Województwa Pomorskiego dla twórców kultury (2010) oraz trzymiesięcznej rezydencji artystycznej w Szwajcarii (2012). W październiku 2014  obroniła pracę doktorską na Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku.
 
2. Eva Van Tongeren, There is no whales in France, 2015
 
3. Piotr Urbaniec, Jesień sprawiedliwa, 2015
 

Piotr Urbaniec został zaproszony przez Fundację im. Zbigniewa Herberta do stworzenia pracy artystycznej promującej twórczość poety. W odpowiedzi dokonał próby przekonania jednej z dziewczyn, występującej na stronie www z seks-kamerkami, do przeczytania na głos wiersza Zbgniewa Herberta „Jesień Sprawiedliwa”. Całość  „prowokacji” odbyła się na publicznej transmisji, którą oglądało w danym momencie ponad 2000 widzów, a dialog nawiązał używając darmowego, publicznego czatu.

Artysta urodził się w 1992 roku w Krakowie. Ukończył studia licencjackie na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Aktualnie studiuje na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Jego prace były wystawiane w Polsce i za granicą, m.in. CSW Zamku Ujazdowskim, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, Galerii Dawid Radziszewski, Roman Susan Chicago. Laureat głównej nagrody Młode Wilki 14, wyróżniony na festiwalu In Out 2015, finalista nagrody Artystyczna Podróż Hestii 2015. Jego dziewczyna może być pewna, że nigdy nie zdradzi jej z Mariną Abramović.
 
 
Wyróżnienia honorowe:

1. Róża Duda, Strukturalizm, 2016
 


Strukturalizm jest video interpretacją wiersza Czasława Miłosza o tym samym tytule.
Według Claude`a Lévi-Strauss`a struktura umysłu człowieka niczym matryca określa formę stworzonych przez niego tekstów kulturowych. Nie ma na to wpływu ani czas, ani miejsce powstania tekstu. Jednym z zasadniczych problemów filozoficznych jest pytanie o to, w jaki sposób istnieją rzeczy i pojęcia. Czy coś może istnieć tylko dlatego, że w języku istnieje jego nazwa? Z drugiej zaś strony czy przesadna deprecjacja roli podmiotu ułatwia faktyczne poznanie? Czym w ogóle to poznanie jest i czy nie pozostaje nam jedynie wyć w obliczu własnej głupoty?
 
Róża Duda urodziła się w Lublinie w 1993 roku. Od 2013 studiuje malarstwo na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni malarstwa prof. Andrzeja Badnarczyka oraz pracowni interdyscyplinarnej Grzegorza Sztwiertni oraz Zbigniewa Sałaja.  Zajmuje się  malarstwem, sztuką wideo, instalacją. Aktywnie działa w środowisku artystycznym Krakowa. Do najważniejszych osiągnięć należy wystawa indywidualna  „Obserwatorium”  prezentowana w Wideo Galerii Małopolskiego Ogrodu Sztuki w Krakowie. Autorka brała także udział w licznych wystawach zbiorowych min.: wystawa „Spojrzenia”  prezentowana w Muzeum Narodowym w Krakowie; wystawa „Nuda” prezentowana w ramach Studenckiego Tygodnia Sztuki w Krakowie; wystawa „Olśnienia” organizowana w ramach Festiwalu Nauki w Krakowie i wiele innych. Autorka została również wyróżniona na Ogólnopolskim Plenerze Wyższych Uczelni Artystycznych w Górkach Wielkich oraz uhonorowana Stypendium Rektora ASP Kraków dla najlepszych studentów na rok 2015/2016.

2. Alicja Rogalska, Dreamed Revolution, 2014-2015
 

„Wyśniona rewolucja” opiera się na dokumentacji performansu przeprowadzonego w Teatrze Nowym w Łodzi. Lokalni aktywiści zostali zaproszeni do wzięcia udziału w eksperymentalnym warsztacie: zostali zahipnotyzowani przez profesjonalnego hipnotyzera w obecności publiczności i wspólnie przedstawiali możliwe scenariusze dla społeczeństwa przyszłości. Hipnoza stanowiła nie tylko medytacyjne narzędzie, mające zwiększyć skupienie i ułatwić kreatywność, ale miała też usunąć wyuczone bariery myślenia. Projekt stanowił próbę wykroczenia poza formy subiektywności wytworzone przez ideologiczną hegemonię globalnego neoliberalnego kapitalizmu, które wpływają na nasze racjonalne myślenie i afektywność oraz ograniczają horyzonty naszej wyobraźni. Praca została zamówiona przez Muzeum Sztuki i Teatr Nowy w Łodzi w ramach projektu Awangarda i socrealizm. Film powinien być wyświetlany w dźwięku stereo (głośniki ustawione obok ekranu) w wyciszonej i zaciemnionej przestrzeni.
 
Alicja Rogalska mieszka i pracuje w Londynie i Warszawie. Jej praktyka artystyczna jest interdyscyplinarna: obejmuje zarówno badania, jak i twórczość, skupiając się na strukturach społecznych i politycznych podtekstach w codziennym życiu. Działa przede wszystkim w kontekście projektów opierających się na kolaboracji i kreowaniu sytuacji. Uzyskała tytuł magistra sztuki na Goldsmiths College, University of London i magistra kulturoznawstwa na Uniwersytecie Warszawskim. Jej najważniejsze najnowsze wystawy i projekty to: Wszyscy ludzie będą siostrami, Muzeum Sztuki (Łódź, 2016); Próba, Muzeum Narodowe w Krakowie (2015), No Need For References, Kunsthalle Exnergasse (Wiedeń, 2015), Critical Juncture, Kochi Muziris Biennale, (Kochi, 2014); A Museum of Immortality, Ashkal Alwan (Bejrut, 2014); Wyśniona rewolucja, Muzeum Sztuki (Łódź, 2014); IMS, Flat Time House (Londyn, 2013); Melancholy In Progress, Hong-Gah Museum (Tajpej, 2012); To Look is to Labour, Laden Für Nichts (Lipsk, 2010) oraz No Soul For Sale, Tate Modern (Londyn, 2010).
 
3. Michał Soja, Zapis z wczoraj, 2015
 

Setki bodźców, wielość ról i zadań wpływają na chaotyczny obraz rzeczywistości formujący się w umyśle. Realizacja stanowi analizę percepcji nieuporządkowanej rzeczywistości oraz podejmuje próbę translacji pamięci na formę filmową. Autor zestawia mechaniczne nagrania rejestrujące rzeczywistość z subiektywną formą rysunkową, stanowiącą osobisty zapis przebiegu zdarzeń. Jest to rodzaj wideo-brudnopisu z celową niestarannością utrwalającego fakty i zdarzenia o mało czytelnym znaczeniu. Nerwowość rysunku podkreśla impulsywność, zamierzoną „bezrefleksyjność”. Trudno odnaleźć autora-narratora, ulega on rozpadowi, nie chce i nie jest w stanie zapanować nad strumieniem zdarzeń.
 
Michał Soja urodził się w 1994 roku w Krakowie. Jest artystą działającym w swoim rodzinnym mieście. Posługuje się głównie eksperymentalną animacją, zajmuje się też sztuką obiektu i instalacją. Działanie twórcze traktuje jako proces poznawczy, który dostarcza nowych punktów widzenia rzeczywistości i sposobów rozumienia jej. Poszukuje własnych metod rejestracji i obserwacji świata. Stara się odtwarzać wrażenie realności i namacalności życia codziennego. Posługuje się formą rysunkową, która stanowi osobistą interpretację rzeczywistości, zestawia ją z materiałem dokumentalnym, mówiącym o wydarzeniach w sposób obiektywny. Obecnie student III roku Malarstwa na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Brał udział w Triennale Rysunku we Wrocławiu w 2016 roku, był nominowany w konkursie Młode Wilki 2015 w Szczecinie, prezentował swoje prace na dwóch wystawach indywidualnych.
 
 
← Powrót
Następna edycja za:
-118 dni
Filmy konkursowe